WELCOME TO THE RESPINA GROUP BLOG

وقتی سهراب دانشجو بود

وقتی سهراب سپهری دانشجو بود

اهل دانشگاهم
روزگارم خوش نيست
ژتوني دارم
       خرده عقلی
          سر سوزن شوقي

اهل دانشگاهم پيشه ام گپ زدن است
گاه گاهي مي نويسم تكليف
                  مي سپارم به شما
                         تا به يك نمره ناقابل بيست
                         كه در آن زندانيست
                         دلتان زنده شود
چه خيالي چه خيالي ميدانم
گپ زدن بيهوده است
خوب ميدانم دانشم بيهوده است
اوستاد از من پرسيد
              چقدر نمره ز من مي خواهي
من از او پرسيدم                دل خوش سيري چند

اهل دانشگاهم
قبله ام آموزش
      جانمازم جزوه
          مشق از پنجره ها ميگيرم
همه ذرات وجودم متبلور شده است
درسهايم را وقتي مي خوانم
              كه خروس مي كشد خميازه
                          مرغ و ماهي خواب است

خوب يادم هست
مدرسه باغ آزادي بود
درس بي كرنش مي خوانديم
            نمره بي خواهش مي آورديم
تا معلم پارازيت مي انداخت
             همه غش مي كرديم
                   كلاس چقدر زيبا بود و معلم چقدر حوصله داشت
درس خواندن آنروز
مثل يك بازي بود
كم كمك دور شدم از آنجا
بار خود را بستم
عاقبت رفتم در دانشگاه
            به محيط خشن آموزش
                   و به دانشكده علوم سرايت كردم
رفتم از پله كامپيوتر بالا
            چيزها ديدم در دانشگاه
                  من گدايي ديدم در آخر ترم
                                  در به در مي گشت
                                        يك نمره قبولي مي خواست

من كسي را ديدم
       از ديدن يك نمره ده
             دم دانشگاه پشتك مي زد
شاعري ديدم
     هنگام خطابه
          به خرچنگ مي گفت ستاره
                   و اسيد نيتريك را جاي مي مي نوشيد
همه جا پيدا بود
         همه جا را ديدم
بارش اشك از نمره تك
جنگ آموزش با دانشجو
حذف يك درس به فرماندهي كامپيوتر
فتح يك ترم به دست ترميم
قتل يك لبخند در آخر ترم
همه را من ديدم
         من در اين دانشگاه در به در و ويرانم
         من به يك نمره نا قابل ده خشنودم
         من به ليسانس قناعت دارم
               من نمي خندم اگر دوست من مي افتد
               من نمي خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر بكنند
                                    و نمي خندم اگر موي سرم مي ريزد

من در اين دانشگاه
در سراشيب كسالت هستم
خوب مي دانم استاد
كي كوئيز مي گيرد
برگه حذف كجاست
سايت و رايانه آن مال من است
تريا،نقليه و دانشكده از آن من است
ما بدانيم اگر سلف نباشد
                 همگي مي ميريم
و اگر حذف نباشد
                 همگي مشروطيم

            نپرسيم كه در قيمه چرا گوشت نبود
            كار ما نيست شناسايي مسئول غذا
            كار ما نيست شناسايي بي نظمي ها
            كار ما شايد اينست كه در مركز پانچ
            پي اصلاح خطا ها برويم

+ نوشته شده در چهارشنبه نهم آذر 1384ساعت 19:0 توسط |

وقتی سهراب دانشجو بود

نوشته های پیشین

نویسندگان

پیوندها